 |
|
Aşk'tım, Vazgeçtim...
BAYANLAR ÖZEL Katagorisinde ve Aşk, Sevgi Köşesi & Aşk Hikayeleri Forumunda Bulunan Aşk'tım, Vazgeçtim... Konusunu Görüntülemektesiniz.=>Aşk’tım Aşık’tım (vaz) gecebilirdim Gectim. Gitmelere dönüyordum, Nice seller götürüyordu Yaşanmışlıklarımı beraberinde. Bir ana sığdırdığım, Bin ömür hayatım. Vazgeçmek aşkın ...
|
|||||||
| Kayıt ol | Yardım | Üye Listesi | Ajanda | Forumları Okundu Kabul Et |
05-10-2008, 10:45 PM
|
#1 (permalink) |
|
Admin
 
Üyelik tarihi: Feb 2008
Nerden: Sakarya
Mesajlar: 7,058
Konular: 5648
Ruh Halim:
Tesekkür: 43
117 Mesajina 127 Tesekkür Aldi
|
Aşk'tım, Vazgeçtim...
Aşk’tım Aşık’tım (vaz) gecebilirdim Gectim. Gitmelere dönüyordum, Nice seller götürüyordu Yaşanmışlıklarımı beraberinde. Bir ana sığdırdığım, Bin ömür hayatım. Vazgeçmek aşkın kendisiydi, Ben seni değil Aşkı sevmiş, Vazgeçmeyi kabullenmiştim... Şimdi güncemde bana kalan Sensiz yokluk İçimde eriyen, İçimde eriten, İçimi sarsan,senden bana kalan bir ömürlük alıntılar... Ben seni, kimseler olmadığı için değil, kimse olamadığın için sevdim.Aşkı en mutena yerimde yoklayıp, sana yürümeyi yeni öğrenen bebekler gibi düşe kalka geldim. Ellerimden tutmaya bilirdin.Beni sevmeye bilirdin.İçinde bana akan teninin adını “aşk” koymaya bilirdin ki sen yine bilirdin herşeyi bildiğin gibi... Sen beni gizli seviyordun, bense en aşikarlığındaydım sevdamın.Vazgeçmelerin bana düşeceğini nerden bilebilirdim? .. Bu senden kaçmak değil, bu içimde yitirdiğim kendimdendir.Çünkü ben sana, gelmekle tüm bildiğim, öğrendiğim beni ben eden herşeyden vazgecerek geldim.Ben sana gelirken kendimden geçtim. Aşk için şimdi senden geçiyorum.Bir ömrü bir lahza ya sığdırarak kendimi, senli düşlerin en törpüsüz yerine itiyorum.Her uykuya dalışımda törpülenmeyen yanlarının yüreğime, tenime takılıp acıtsın diye... Sen adını bana acı ile öğreten adam... Adını biliyorum Adını öğrendim Adın Aşk... Suretinse bir yokluk. Suretinse unutulmaya mahkum Suretinse hiç yaşamamışlığım Aynaların aksinde... Yoklukla barışmayan ruhum, varlığına inandığı günlerde Araf’ı tanıdı.Sen ne cennet olabiliyordun ne de cehennem. Bir boşluk hülyasında sendeliyordun. Sendeliyordum seninle. Ne dokunabiliyorduk ne de yanabiliyorduk ellerimizde... Rüyalarımda gördüklerim, aynadaki ters iz düşümleri gibiydi. Seni tanımıyordum Aşk’ı görüyordum yaklaştıkça sana...Sana yaklaştıkça biraz daha yabancı oluyordum. Gecenin en muladi noktasında, kendimden yitiyor, sana doğamıyorken senin Araf’ında kayboluyordum... Bizimkisi suretsiz bir Aşk’tı.Araf ‘a sıkışan ruhların tecellisi gibi.Cennet ile müjdelenen iki yüreğin, Nasıl olurda bir birini tanımamaları gibi... Sen beni, ben seni tanımıyorduk. Tanıdığımda ise Aşk’ın vazgeçmek olduğunu hatırlamak bana düştü... Sen kendini karanlık olarak nitelerdin.Bense aydılığında yürüyordum senin.Aramızda ki yabancılık böyle başladı. Sen ben de seni, ben de sen de beni görnüyorduk. Aynalar yalancı, Araf ise gerçekti bize... Gerçeklikle, olmayışının arasında beliren fark_ın en iyi tarifi Araf yeri olurdu. Adının anlamına Cennet manasını uyak düştüğüm günler henüz eskimemişken, senin Araf’ın; içimdeki adının anlamını kapladı.yitirdiğim bendim, senin adının anlamı ile birlikte... Susmalarının ardında saklanan Araf aslında seni yansıtmıyordu.Ben sen de Aşk’ı görüyordum.Aşk varsa araf olamazdı.Bunu farkettiğimde ise bana Aşk’ın vazgeçilmezi olan (vaz) geçmeyi kabullenmek kaldı... Sen yoktun sende.benim tanıdığım adına Cennet_i uyak düştüğüm sen yoktun.Sen Araf’tın ben de artık... Ben ise sen de kendini yitiren Leyla...Senin Araf’ında toprak olmayı bekleyen... Şimdi biz; bir birini tanıdığı kadar birbirine yabancı iki Aşık, İki insan iki Adı konulmamış bir duyguyuz. Ben Aşk’ı kuşanırken, sen Araf’ında kayboluyordun.Kuşandığım sevdamın ucu ulaşmıyordu sana... Ben sana gül bahcesi vaat etmemiş olmamama “rağmen” canımdan ektiğim tohumları çıkardın sen... Aşk’tım Aşık’tım (Vaz) gecebilirdim Geçtim... |
|
|
Normal
