bakimliyiz
Sponsor Reklamlar
Geri git   Bakimliyiz.Com > BAYANLAR ÖZEL > İlişkiler, Duygular ve Hayatın İçinden

Kadın Portalı Kayıt Ol İletişim Forumları Okundu Kabul Et
Alt 20-12-2010, 12:18   #1 (permalink)
 
nurküllü - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
 
Standart Ötenaziyle ilgili acı bir hatıra...

Ötenaziyle ilgili acı bir hatıra...



On gün içerisinde çok sevdiğim bir dostumuzu ve bir arkadaşımın doktor eşini akciğer kanseri nedeni ile yitirdik.
İsviçreli dostumuz Rene kendisine ötenazi uygulanmasını istedikten sonra eşi tüm dostlarına telefon ederek ertesi gün saat 09.30 – 10.30 arası Rene’nin ağrısız acısız bir biçimde aramızdan ayrılacağını bildirdi.

Tuhaf bir duygu. “Nasıl yani kendisini mi öldürecek?” diye sordum eşime.
Eşim “Hayır “ dedi. Bu işi yapan şirketler var. Kararlaştırılan saatte gelip enjeksiyon ya da hapla ağrısız acısız olarak yaşamına son veriyorlar. “
Sonra da ekledi eşim “ Rene en doğru kararı verdi ben de olsam aynı biçimde davranırdım.”

Benim dışımda tüm yabancı arkadaşlarımız Rene’nin ötenazi uygulanması isteğini son derece soğukkanlılıkla karşıladılar . Onlarda en az benim kadar üzgündüler elbette Rene’yi yitireceğimiz için ama onun bu kararına saygı duyuyor ve ağrılar acılar içinde aylarca ölümü beklemek yerine en doğru kararı verdiğine inanıyorlardı.

Mantığım onlardan yanaydı elbette. Arkadaşımın eşi yaklaşık iki yıl (ki bunun son bir yılı yataktan kalkamadan yaşayan bir iskelet gibi ) dayanılmaz ağrılar acılar içinde kıvrandı. Önce bir akciğer alındı sonra ağrı duymasın diye iki ameliyat daha oldu ama son aylarda artık hiçbir şey ağrılarını dindiremiyordu. Eşi ve çocukları ise onun dayanılmaz ağrılar içinde kıvranmasını günden güne eriyip bitmesini izlerken çaresizliğin hiçbir şey yapamamanın acısıyla kıvrandılar.

Rene’ye de bundan yaklaşık bir buçuk yıl önce akciğer kanseri tanısı konmuştu. Ondan gelen ilk iletiyi aldığımda gözyaşları içinde eşimi aramıştım. Bana sürekli komik iletiler gönderen yüzümde gülücükler açtıran sevgili arkadaşımız “işte böyle sevgili dostlarım birlikte geçirebileceğimiz 50 – 70 hafta süremiz var. “ diye noktalamıştı iletisini.

Rene son ana dek pes etmedi yatağında oturup yas tutmadı. Kemoterapi seanslarının arasında bir yolunu bulup Fethiye’ye kaçtı bizlerle birlikte oldu doğaya açıldı güzel yemekler yaptı sohbetler etti her yeri çınlatan kahkahalar attı sonbaharda yaprakların renkten renge dönüşümünü izledi.

Bir kez İstanbul’a kadar geldikten sonra elektrolit dengesi bozulduğu için acilen hastaneye kaldırıldı ve ambulans uçakla İsviçre’ye götürüldü.
Bir kez Fethiye’de kalp krizi geçirdi acilen ülkesine dönmek zorunda kaldı.

Ve en son iki hafta önce Fethiye’den Alanya’ya gitti üç yıl önce aldığı arsasını görmeye. Orada durumu ağırlaşınca yine ambulans uçakla İsviçre’ye götürüldü.
Hemen ardından da hiç duymak istemediğimiz o kötü haber geldi. Tümör tüm vücuda yayılmıştı ve bundan böyle seyahat etmesi hatta ayakta dolaşabilmesi mümkün olamayacaktı.

İşte bu noktada Rene ötenazi kararını verdi.
Rene’nin eşi soğukkanlılıkla karşıladı bu kararı. Belli ki uzun zamandır bu konu üzerinde konuşmuş anlaşmışlar.
Ertesi günü öğrencime ders verirken saat 10.00 da izin isteyip birkaç dakikalığına gözlerimi kapatıp Rene’yi düşündüm “Hoşça kal “ dedim ona.

Ve akşama uygulamanın başarıyla sonuçlandığı hiç acı çekmeden çok kısa sürede olduğunu hatta hastanede değil evde kolundaki seruma enjeksiyon yolu ile uygulandığını öğrendik.
Şimdi şubat başında Rene son yolculuğunu yapacak Türkiye’ye.
Eşi rene’nin isteği üzerine küllerini getirip Alanya’daki arsasına gömecek.

Mantığımın sesini dinlersem arkadaşımızın doktor eşi gibi aylarca ağrılar sızılar içinde kıvranmadan kendince herkesle vedalaşarak kendi seçimiyle yaşamına son verilmesini istediği için onu anlıyor ve doğru kararı verdiğine inanıyorum.
Ama bir yanım hala isyan ediyor ve “Ya bir ümit varsa… “ diyor.

Günlerdir Rene’nin neşeli kahkahası kulaklarımda çınlıyor. Onu tekrar göremeyeceğimize sohbet edemeyeceğimize inanmakta hala zorlanıyorum.

Böyle bir kararı alabilmek herkesi harcı değil biliyorum.
Belki kendi adına insan daha kolay alır böyle bir kararı ama sevdiğiniz kişi söz konusu olursa “evet “ diyebilir miydiniz ötenaziye? Sevdiğiniz kişinin aylarca ağrılar içinde kıvranarak ölümü beklemesini mi tercih ederdiniz onun ötenazi isteğine olumlu yanıt mı verirdiniz?

Allah göstermesin eşiniz çocuğunuz söz konusu olsa yanıtınız ne olurdu?

alıntı



Konu nurküllü tarafından (20-12-2010 Saat 12:56 ) değiştirilmiştir..
nurküllü isimli Üye şimdilik offline konumundadır  
Teşekkür Edenler:
Caramiom (26-01-2011)





Hızlı Cevap

Doğrulama Sorusu
Mesajınız:
Yazı şeklini sil
Kalın
Eğik yazı
Altı çizik

Grafik ekle
Alıntı yap [QUOTE]
 
Alanı Küçült
Alanı Büyült

Seçenekler
Stil


Ötenaziyle ilgili acı bir hatıra...

Ötenaziyle ilgili acı bir hatıra... konusu, BAYANLAR ÖZEL / İlişkiler, Duygular ve Hayatın İçinden forumunda tartışılıyor.



Benzer Konular

Konu Konuyu Başlatan Forum Cevap Son Mesaj
Doğa ile ilgili atasözleri Я Türkçe ve Edebiyat 0 17-10-2010 11:18
Bir Delinin Hatıra Defteri - Nikolay Vasilyeviç GOGOL nimlahza Kütüphanemiz 1 24-03-2010 10:06
Kırmızı ruj ile ilgili ipuçları Bkmlyz Rujlar 1 14-09-2009 12:07
Ramazan ayi ile ilgili resim mormavi Dini Resimler 0 20-08-2009 04:46

Üye olmadan soru sorabilirsiniz!

Bütün Zaman Ayarları WEZ +4 olarak düzenlenmiştir. Saat şuan 11:23 .


Powered by vBulletin® Version 3.8.7
Copyright ©2000 - 2017, Jelsoft Enterprises Ltd.
SEO by vBSEO 3.5.2 ©2010, Crawlability, Inc.
Web Stats