bakimliyiz
Konu etiketleri: kara tren bestecisi, kara tren türküsünü kim yazdı, kara treni kim yazdı, kara tren türküsünü kim yazmıştır, kara tren kim yazmıştır, kara tren türküsü kim yazdı, kara trenin bestecisi kim, kara tren kim yazdı, kara tren gecikir bestecisi, kara tren türküsünün bestecisi kimdir, kara tren türküsünün hikayesi, kara trenin bestecisi, kara tren türküsünü kim yazmış, kara tren türküsünün yazarı kimdir, kara tren bestecisi kimdir,
Sponsor Reklamlar
Geri git   Bakimliyiz.Com > MÜZİK DÜNYASI > Türküler > Türkü Hikayeleri

Kadın Portalı Kayıt Ol Reklam Verin İletişim Forumları Okundu Kabul Et
Alt 19-02-2012, 04:35   #1 (permalink)
Я
 
Я - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
 
Standart Kara Tren Türküsünün Hikayesi

Kara Tren Türküsünün Hikayesi - Kara Tren Gecikir Türküsünün Hikayesi


Birden durdu başını öne eğdi yere sanki saydammışçasına toprağın binlerce metre derinindeki bir noktaya bakarak: Sanırım artık gelmez dedi
Anlamamıştım daha doğrusu konuştuğumuz konuyla bir alaka kuramadım.. Bu nedenle söylediğini teyit ettirdim.Sonra da saf saf kim gelmez!!? diye sordum..
Başını kaldırdı önce gözlerimin taa içine sonrada ufka baktı:
Babam dedi. Sanırım artık gelmez!!...

Yıl 1915 Osmanlı birçok cephede savaşıyor silah cephane erzak her türden levazım gerek.. Her şeyden önce de savaşacak asker Yıllardır balkanlarda Trablusgarbta Yemende binlerce asker kaybetmişiz.. Ordu yorgun ordu bitkin çaresiz.. Oysa savaşacak asker gerek. Düşman çizmesi ecdat yadigarı kutsal toprakları çiğnemek üzere. Yerel halkdan fayda yok.. Daha daha çok asker gerek. Düşmanın topu tüfeği ve tankına karşı duracak etten duvarlar gerekEmir çıkıyor iki oğuldan biri askere gidecek. Çare yok devlet buyurduğuna göre gidilmeli elbet! Büyük oğul isteksiz hem çocukları da var!... Küçük oğul ise ateş parçası canlar canı Babasını içine düştüğü zor durumdan kurtarmak için kendi gönüllü oluyor Kadir. Gidip kaydoluyor birkaç aylık güzeller güzeli eşi Pembesini babasına teslim ederek. Helalleşip vedalaşırken kimse pek konuşmuyor ağlamıyorPembeden başkaBüyük oğula şöyle bir bakıyor sadece Sıra senindi gitmek sana düşerdi der gibi Yıllar sonra önce alkole sonra da kumara müptela oluyor büyük oğul. Bütün malını kaptırıp kendini tükettiği bir anda ise: Baba biliyorum kardeşimin yerine ben gitmeliydim. Nolur beni affet beni de onun gibi sev! diyecektir

Öte yandan savaş bütün hızıyla devam ediyor. Cepheye gideli daha birkaç ay olmuşken öğreniyor baba olduğunu. Sevinçle cevap yazıyor hemen: Komutanımın adını koymanızı isterim oğluma ölüme git desin giderim onun için... Önce Allah'a sonra da O zamana kadar Mehmet olan isme Kamil de ekleniyor hemen...
Cepheden her gün kötü haberler geliyor. Düşman adım adım ilerliyor. Birçok din kardeşimiz düşman saflarında yer alınca Osmanlı tutunamaz oluyor geri çekiliyor. Büyük kayıplar veriliyor Birçok giden geri dönmüyor çoğunun akibeti bilinemiyor.. Halk hummaya tutulmuş gibi istasyonlarda sabahlıyor.. Oysa ümitle beklenen kara trenler kara haber getiriyor çoğu zaman Her dönen asker her yorgun gazi sorguya çekiliyor Zamana karşı amansız bir yarış var Yürek burkan insanın kanını donduran sorular yankılanıyor boyuna

Ahmedi mi gördünüz mü?

Mehmet oğlu Ali'yi bilir misin yiğidim?...
Ökkeş onbaşıyı Kamil Çavuşu tanıyor musun acep?
De hele öyle savuşup gitme kurban olduğum? Al sana su.. Bi soluklan hele Şeyh Hüseyini mi.. Koçumu gördün mü cephede?
Aha bak bu da fotoğrafı yiğidimin Nizipli Hasan oğlu Kadir.. aslanı mı tanır mısıngördün mü hiç???
Allah rızası için deyiverin Küçük Kamil'imin babasını
yok mu bir gören duyan yok mu bi haber?...

Nadir kavuşmaların gıptayla izlendiği feryadı figanların yalvarmaların arş-ı alaya çıktığı gözpınarlarının çoktan kuruduğu ümitlerin acıya çaresizliğin isyanlara ve kahreden çığlıklara dönüştüğü anlar.. Analar bacılar eşler sevgililer... ama illa da karalara bürünmüş gözleri ağlamaktan fersiz düşmüş çaresiz kadınlarBelki erkekleri bir defa ölmüş ama o her kara tren gelişinde bir defa daha ölen kadınlarYorgun bitkin ve başı eğik kara trenin acı bir çığlık atarak uzaklaşmasıyla inadına yaşatılmaya çalışılan bir ümitle o korkunç bekleyiş bir ağıta dönüşüyor; "kara tren gecikir belki hiç gelmez..."
"Kara tren kara yılan gelmez olaydın
Gül yarimi elimden almaz olaydın
Ya da bir türküye:
"Kara tren gecikir belki hiç gelmez
Dağlarda salınır da derdimi bilmez
Dumanım savurur halim hiç görmez
Gam dolar yüreğim gözyaşım dinmez..

Pembe üzgün Pembe çaresiz Pembe bir anne ama pembe aynı zamanda bir kadın.. Genç güzel ama bahtsız binlercesi gibi.. Şartlar çok ağır.. Çare yok durumu biraz iyi olan orta yaşlı bir adama veriyorlar Pembe'yi. Kamil kalıyor... Öyle olmak zorundaO bir emanet bir teselli canların canı bir hasret doyulmaz bir evlat kokusu o
Küçük Kamil dedesine baba diyerek büyüyor . 6-7 yaşına geldiğinde Arabistan Çanakkale Büyük Taarruz derken yıllar sonra cepheden dönen bir asker anlatıyor babasından son hatıraları: Çok çetin bir savaştı diyor Gazze de İngiliz'e direnmeye çalışıyorduk. Arkamızdan vurulunca!!... Çok azımız sağ kaldık. Kalanların çoğu da yaralıydı zaten. Esir düştük. Ben hafif yaralıydım ama Kadir'in yarası daha ağırcanaydı. Bir hafta sonra yürüyebilenleri başka bir yere sevk ederlerken ben kaçmayı başardım. O zamandan sonra da hemşerim Kadir'den hiç haber alamadım Muhtemelen Ağam neden hükümete başvurmuyorsun kan parası falan ben şahit olurum isterseniz... Şu yetime bir iaşe bağlarlar en azından...

Dedenin cevabı tereddütsüz ve net olur: Oğlum senin gibi Vatan ve Ezan için savaşa gitti. Onun dökülen kanını nasıl satılık ederim.. Emanetine de ben bakıyorum çok şükür.... Küçük Kamil'e bakarak devam eder.. Hem ne belli şehit olduğu belki iyileşip yeterince güçlenince çıkıp geliverir bir gün! ...
Günler yıllar geçer. Babasını getirmeyen her günün akşamında ümit bir sonraki güne devretmektedir. Kamil evlenir askere gider. 2. Dünya Savaşı yıllarında 4.5 yıl sıhhiye çavuşu olarak askerlik yapar. Çok zor günlerdir yine. Canı gibi bakar yaralılara sarıp sarmalar. bir "baba" şefkatiyle okşar sever onları. Aynı zamanda yaman bir pehlivandır o bileğini büken yoktur.
Çocukları olur ama ilk iki evladını salgın hastalıklar nedeniyle peşpeşe kaybeder. Baba hasreti evlat acısı arasında yitip gidecektir. Kamil Usta işine yoğunlaşmıştır artık. Ustalığıyla ün yapar o civarda. Elinden her iş gelir. Bu işi yapsa yapsa Kamil usta yapar denmeye başlanır. Pratiktir yaratıcıdır titizdir çalışkandır merttir ADAMDIR

Bir Cuma günü yolda kalmış bir kamyon için gelirler ona. İş bitmek üzeredir ama hiç kaçırmadığı cuma vakti de gelip çatmıştır.Aman ustam derler ocağına düştük çoluk çocuk perişanız en fazla 5 dakika daha Bitir işimizi de sal bizi Ücreti ne ise verelim ağam Koma bizi yollarda kulun olam
Tabi ki ücret değildir önemli olanAma.. Ama o son söz içine oturur ustanın.. Kimse yollarda kalmamalıdır çünkü!... Evine dönebilmelidir herkes... Tekrar alır eline çekici... Bir vurur bir daha son bir daha derken Ezan sesi çekiç seslerine karışmaya başlamıştır artık!..
Dannnnnnnnnnnn!!!.

Çekiç bir yana düşer. Kurşun gibi fırlayan çelik parça kafatasında koca bir delik açar ustanın... Kan kemik ve beyin parçaları dört bir yana saçılır.. Hastaneye kaldırmak için cumaya gidenlerin dönmesi beklenir çaresiz.. Ameliyat edilir ama doktorlar hiç ümitli değillerdir heran her kötü sonuca hazır olmaları istenir!.. Yas tutulmaya başlanmıştır bile Ameliyat sonrası yoğun bakıma kaldırılan Usta'nın ölüm haberi beklenir günlerce... Kimse kurtulacağını ümit etmez Herkes yas tutarken yalnızca durumun vehametini bilmeyen çocukları minik avuçlarını O'na açmakta ümitle dua etmektedirler...
Koca çilingir Kamil günlerce direnir Dayanmalıdır yaralılar ölmemelidir... Mutlaka iyileşmeli onu bekleyenlere sevenlerine geri dönmelidir çünkü!
Döner de Kafatasında avuç büyüklüğünde bir delikle yaşayacaktır ... Eski gücüne de kavuşur zamanla ama biraz deli doludur artık!
Yeniden işinin başındadır. Günler hızla akıp gider. Tam 8 çocuğu olur hayatta kalan. Ne de olsa eski bir askerdir ve 10 milyon nüfusa ulaşmayı vasiyet etmiştir o "En büyük asker" "Büyük Önder". 13. doğumundan sonra anne kadınlıktan malülen ve mecburen emekli olduğunda! Kamil usta bütün enerjisini işine vermektedir artık. Ustalığını fırsat buldukça da pehlivanlığı oğullarına öğretmektedir. Bir de şart koşmuştur evlenmek isteyen önce güreşte babalarını yenmelidir. Başka yolu yoktur. İsimleri Cebbar Kadir ve Ali olan büyük oğullar ancak babalarını yendikten sonra evlenmeye hak kazanırlar Küçük oğul ise ergen bir delikanlı olduğunda artık yetmişine merdiven dayamıştır.
Bir gün bahçede çalışmakta iken kendini tutamaz: Hadi gel evlat dersenle bir güreş tutalım. Etrafta kimseler yoktur yaz güneşi ortalığı kavurmaktadır. Belden üstler soyunulur. Güreş başlar. Yaşlı pehlivan daha ilk hamlede altına alır toy delikanlıyı. Yaptığı numarayla galip gelmekten pek bir keyiflenir. Demek hala galip gelebilmekte bir delikanlıyı alt edebilmektedir ha!. Breh! Breh! Breh! Keyfine hiç diyecek yoktur. Sonra bir daha tutuşurlar güreşe Hatasını anlamış saçı sakalı ağarmış bir ihtiyarı hafife almanın bedelini ödemiştir delikanlı. Oldukça çekişmeli bir mücadelenin sonunda bu kez galip gelmeyi başarır. Çok kızar ihtiyar hadi der gel bir daha...
Tekrar güreşe tutuşurlar. Yaşlı kurdun bütün hileleri bütün manevraları başarıyla savuşturulur. Üst-baş toz-toprak içinde kalır. Tere karışan toprak çamura dönüşmüş güreşi daha da zor hale getirmiştir. Gözler yanmakta gögüs kafesleri sık sık inip kalkmaktadır. Ancak geri dönüş yoktur artık. Belki de son kez yapılacak bu güreşten tek bir galip çıkacaktır. Zaman geçtikçe güçler tükenir yorgunluk başlar. Koca pehlivan iyice yorulmuştur hareketleri zayıflamaya hamleleri cılız kalmaya başlamıştır. Genç adam canını dişine takıp inatla mücadele eden bu ihtiyar pehlivana son hamleyi yapmaya kıyamaz bir türlü.
Galip bellidir bir süre sonra pes eder zaten Zor oyunu bozar evlat der nefes nefeseyken ve ekler: Bildiğim bütün oyunları denedim sana oğul ama kuvvetine gücüm yetmedi

Arıktan akan suyla üst-baş el- yüz yıkanır. Dinlenmeye başlarlar. Temmuz güneşinden sakınmak için incir ağacının gölgesine otururlar. Soğuk sularını içerken genç adamın 3. bardağı uzatan elini tutar ve bir anda öper: Bükemediğin bileği öpeceksin derken gözlerinden gurur ve şefkat okunmaktadır.
*****
Sonra başını hafifçe öne eğdi derinlere sanki saydammışçasına toprağın binlerce metre altında bir noktaya bakar gibi:

Herhalde artık gelmez dedi
Anlamamıştım daha doğrusu bir alaka kuramamıştım.. Bu nedenle söylediğini teyit ettirdim. Sonra da saf saf kim gelmez!!? diye sordum..

Başını kaldırdı önce gözlerimin taa içine sonra da ufukta bir yerlere baktı ve beni şu an bile delik deşik eden o sözü tekrarladı:
Babam dedi. heralde gelmez artık!!....ölmüştür o şehit olmuştur
Baban mı gelmez??.. Senin baban mı??.. nasıl gelecekti ki yani 70 yıl önce!!
Hep bir gün çıkar gelir evladımmm... Kamilimm der beni sever başımı okşar koklar diye bekledim... Bana oyuncaklar yeni elbiseler falan alır gezdirir dedim.. Ne bileyim belki yarası iyileşmiş cepheden cepheye koşmuş esir düşmüş.. kaybolmuştur olabilirdi. Sonra belki de evlenmiştir. Çocukları olmuştur onları bırakamıyordur ... Belki bir gün bir oğlu olduğunu hatırlarda gidip onu göreyim der dedim Şu an benden de ihtiyar bir adam olsa bile babamdır o benim Ah bir kez olsun sarılabilseydim! Koca adam hüngür hüngür ağlıyordu

Sen bu ümidi bilir misin oğul?! Ümit hiç bitmez en karanlık gecede bile ufak bir mum ışığı gibi aydınlatır içini. Hiç bitsin istemezsin Bittim ben dediğinde bir ses sana dayan der dayanmalısın. En önemlisi de eğer bir gün önce azıcık da olsa bir ümidin varsa neden o ümit bir sonraki gün de olmasın ki! Dünden bugüne değişen nedir? Ümit hiç tükenmez sadece sen zamanla onsuz da yaşamaya alışırsın hepsi bu Sonra toparlandı: Ama aha şimdi ilk defa söylüyorum. O artık gelmez ölmüştür o! şehid olmuştur!...

*******
O günden sonra hızla yaşlandı babam. Belki o babasını unuttu ama bu duyguyla baş etmek bana miras kaldı!
Öldüğünde kendi elleriyle diktiği ağaçların gölgesinde namazını kılarken bile böyle dolmamıştım Demek ki her şeyin bir zamanı varmış
Şu anda beni duyduğunu ve o nasırlı ellerinle yanaklarımı sildiğini biliyorum baba Küçük oğlun Akkezen seni hiç unutmadı bilesin.
Ruhun şad olsun! Senin ve babaları bu topraklar için toprağa düşen herkesin... Dilerim gelecekte bir gün bu millet bu acıları bir daha asla yaşamaz!..

Я isimli Üye şimdilik offline konumundadır  





Hızlı Cevap

Doğrulama Sorusu
Mesajınız:
Yazı şeklini sil
Kalın
Eğik yazı
Altı çizik

Grafik ekle
Alıntı yap [QUOTE]
 
Alanı Küçült
Alanı Büyült

Seçenekler
Stil


Kara Tren Türküsünün Hikayesi

Kara Tren Türküsünün Hikayesi konusu, Türküler / Türkü Hikayeleri forumunda tartışılıyor.



Benzer Konular

Konu Konuyu Başlatan Forum Cevaplar Son Mesaj
Kara Çadırın Kızı Türküsünün Hikayesi Bkmlyz Türkü Hikayeleri 1 26-10-2013 02:19
Kara Tren elif Akorlar - Tablar - Notalar 1 17-04-2013 05:37
Kara Tren Duvar Kağıtları SÜKÛT Duvar Kağıtları - Wallpaper 1 05-03-2011 10:49
Kara Koyun Türküsünün Hikayesi Bkmlyz Türkü Hikayeleri 0 27-02-2009 09:06
Karadır Bu Bahtım Kara Türküsünün Hikayesi Bkmlyz Türkü Hikayeleri 0 27-02-2009 08:51

Üye olmadan soru sorabilirsiniz!

Bütün Zaman Ayarları WEZ +2 olarak düzenlenmiştir. Şu Anki Saat: 09:25 .


Powered by vBulletin® Version 3.8.7
Copyright ©2000 - 2014, Jelsoft Enterprises Ltd.
SEO by vBSEO 3.5.2 ©2010, Crawlability, Inc.
Web Stats